บทที่ 22 เด็กมันอ้อน

บทที่ 22

เด็กมันอ้อน

ผมเห็นไอ้พี่หมอถอนหายใจหนักๆอย่างยอมแพ้ ถึงแม้จะฟึดฟัดไม่สบอารมณ์อยู่บ้างแต่ก็เพียงเล็กน้อย ก่อนจะค่อยๆผละจากร่างผมอย่างอ้อยอิ่งไปนั่งอยู่ตรงปลายเตียงพร้อมทั้งหันหลังให้ ผมลอบมองและเริ่มติดกระดุมเสื้อของตัวเองไปอย่างขำๆ

สมน้ำหน้า! ช่วยไม่ได้อยากแกล้งกันดีนัก 

ไอ้พี่มันชำเลืองมอ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ